आरशातली सावली

एका डोंगरकड्याच्या पायथ्याशी वसलेलं एक लहानसं गाव होतं – रानवाडी. गाव खूपच शांत आणि निसर्गरम्य होतं, पण त्याच्या एका टोकाला एक जुना वाडा होता – “दुर्गा वाडा”. गावकरी म्हणायचे की तिथं काहीतरी अघोरी घडतं. संध्याकाळी सूर्य मावळला की कोणीही त्या दिशेनं जात नसे.

राहुल नावाचा एक तरुण संशोधनासाठी गावात आला होता. तो शहरात पत्रकार होता आणि त्याला अशा रहस्यमय जागांवर लिहायचं फार वेड होतं. गावात येताच त्याने दुर्गा वाड्याबद्दल विचारणा केली, पण लोक चटकन बोलणं टाळू लागले. काही जणांनी सांगितलं की त्या वाड्यात एका बाईची आत्मा अडकून आहे – दुर्गा बाई, जिचं ३० वर्षांपूर्वी दु:खद मृत्यू झालं होतं.

राहुलला हे सगळं अंधश्रद्धा वाटलं. त्याने ठरवलं की तो स्वतः त्या वाड्यात जाऊन सत्य शोधेल. एका चांदण्या रात्री, हातात टॉर्च आणि कॅमेरा घेऊन तो वाड्याकडे निघाला. वाड्याच्या दारापाशी पोहोचल्यावर त्याला एक विचित्र थंडी जाणवली, जणू काही शरीरात काटा उठावा.

दार ढकलून तो आत गेला. वाड्यात सगळीकडे धूळ, जळक्या फर्निचरचे तुकडे आणि कोळ्यांची जाळी होती. पण सगळ्यात जास्त विचित्र गोष्ट होती – शांततेमधून येणाऱ्या पावलांचे आवाज. राहुलने टॉर्च समोर केला, पण काहीच दिसलं नाही. तो चालत चालत आतल्या खोलीपर्यंत गेला. तिथं एक जुना आरसा होता.

राहुल त्याच्याकडे पाहू लागला आणि तेवढ्यात त्याला आरशात मागे उभी असलेली एक सावली दिसली – एक साडी नेसलेली बाई, डोक्यावर केस झाकलेले, आणि डोळ्यांत थेट त्याच्याकडे रोखलेली नजर. त्याने मागे वळून पाहिलं, पण तिथं कोणीच नव्हतं. तो घाबरला, पण अजून थोडा वेळ थांबायचं ठरवलं.

तेवढ्यात त्याला हळूच कुजबुज ऐकू आली – “का आलास तू इथे…? मला शांतता हवी आहे…” त्याने कॅमेरा चालू केला, पण सगळं धूसर दिसत होतं. आरशात पुन्हा ती बाई दिसली, आणि यावेळी तिच्या डोळ्यांतून रक्त येत होतं. राहुलने धावत बाहेर जायचा प्रयत्न केला, पण वाड्याचं दरवाजं बंद झालं होतं.

त्याच क्षणी सगळं शांत झालं. त्याला एक बाईचा आवाज स्पष्ट ऐकू आला – “फक्त माझी गोष्ट लोकांपर्यंत पोहोचव… मग मी निघून जाईन.” राहुलने धडधडत्या हृदयाने मान डोलावली. दरवाजा अचानक उघडला आणि तो धावत गावात परत आला.

पुढच्या दिवशी राहुलने संपूर्ण अनुभव एका लेखात लिहिला – दुर्गा बाईचं दु:ख, तिचं अन्यायाने झालेलं मृत्यू, आणि तिचं आत्म्याचं तिथं अडकून राहणं. लेख व्हायरल झाला. अनेक लोकांनी दुर्गा वाड्याविषयी चर्चा सुरू केली.

पण रात्री राहुलच्या लॅपटॉप स्क्रीनवर अचानक एक वाक्य झळकलं – “माझं ऐकलं… आता मी मुक्त आहे.” आणि एक क्षणभरासाठी त्याला ती बाई स्क्रीनच्या कोपऱ्यात पुन्हा दिसली… एक मंद स्मितहास्य करत.

कथा संपली होती… की कदाचित नव्हती.